Dawid en die Reus Goliat

In 'n wye vallei tussen twee berge het twee groot leërs oorkant mekaar gestaan. Onder die Filistyne was daar 'n yslike reus met die naam Goliat. Hy was so lank en breed dat sy bronswapenrusting in die son geblink het soos 'n toring. Elke oggend het hy bulderend geskreeu: "Stuur iemand om teen my te veg!" Al die soldate was so bang dat hulle tande geklap het.

Toe kom die jong herderseun Dawid opdaag om vars brood en kaas vir sy ouer broers te bring. Toe Dawid die reus hoor spot, het sy hart vreesloos geword. "Waarom vrees julle hom? Ons het die lewende God aan ons kant!" Koning Saul wou sy swaar pantser vir Dawid aantrek, maar die seun kon skaars 'n tree daarmee gee.

Dawid het eerder na die kabbelende spruitjie gehardloop. Daar het hy vyf gladde klippies uitgesoek en dit in sy herderstassie gesit. Met slegs sy slingervel en herderstaf het hy die reus tegemoet gegaan. Goliat het hom uitgelag, maar Dawid het dapper geantwoord: "Jy kom na my met 'n swaard en 'n spies, maar ek kom na jou in die Naam van die Here van die leërskare!"

Dawid het 'n klip in sy slinger gesit, dit vinnig in die lug geswaai en laat vlieg. Die klip het soos die wind deur die lug gesuis en die reus reg teen sy voorkop getref. Goliat het met 'n reuse slag neergeslaan. Almal het daardie dag gesien dat geloof baie sterker is as enige reus.