Daniël in die Leeukuil

In die groot paleis van Babilon het daar 'n baie wyse en getroue man gewoon met die naam Daniël. Koning Darius was baie lief vir Daniël omdat hy altyd eerlik en regverdig was. Maar ander jaloerse amptenare het 'n strik vir hom beplan.

Hulle het die koning oorreed om 'n wet te maak: niemand mag vir dertig dae tot enige god bid nie, net tot die koning self. Maar Daniël was nie bang nie. Hy het huis toe gegaan, sy vensters na Jerusalem oopgemaak en drie maal per dag op sy knieë gegaan om te bid soos hy altyd gedoen het.

Die amptenare het hom betrap en vir die koning gaan sê. Die koning was baie hartseer, maar die wet kon nie verander word nie. Daniël moes in die donker kuil vol honger leeus gegooi word. Die koning kon daardie hele nag nie 'n oog toemaak nie.

Vroeg die volgende oggend het die koning na die kuil gehardloop en geroep: "Daniël, kon jou God jou red?" Tot sy vreugde het Daniël geantwoord: "My God het Sy engel gestuur en die leeus se bekke toegesluit!" Die groot leeus het soos mak katjies langs hom gelê. Die koning was dolgelukkig en het almal vertel van die wonderlike lewende God.